Stream wereldwijd meer dan 100 toonaangevende Belgische titels, collecties en kortfilmprogramma’s. Ontdek esthetisch en sociaal indringend werk dat de filmgeschiedenis mee vormgeeft. Verken de online catalogus of abonneer je nu voor een jaar vol cinema!
De eerste langspeelfilm van Mathijs Poppe is nu beschikbaar om te streamen. Deze hybride documentaire is een portret van Jamal Hindawi, een Palestijnse man die leeft in het vluchtelingenkamp van Shatila in Beiroet, Libanon. Wanneer hij een reis onderneemt om een verloren theaterrekwisiet terug te vinden, ziet hij hoe opeenvolgende politieke en economische crises een hele regio en haar bevolking hebben ontwricht.
Verken Avila’s online filmcollectie, toegankelijk voor leden van de Vlaamse en Brusselse openbare bibliotheken.
Avila brengt Belgische films tot bij het publiek en verzorgt speciale vertoningen in binnen- en buitenland. Bekijk de agenda of contacteer ons om een vertoning te organiseren.
Na lovende reacties op filmfestivals wereldwijd, komt de bekroonde film Hair, Paper, Water... deze lente eindelijk naar de Belgische bioscopen. Deze hartverwarmende en zintuiglijke film - over het liefdevol doorgeven van taal, traditionele wijsheid en alledaagse schoonheid van de ene generatie op de andere - is vanaf 25 maart te zien op het grote scherm. De regisseurs zullen bij verschillende vertoningen aanwezig zijn en in gesprek gaan met het publiek.
Eigenzinnige Belgische klassiekers.
Op het grote scherm in je buurt.
Twintig jaar na de gelijknamige choreografie die dansgezelschap Rosas op de kaart zette, werd de voorstelling verfilmd. De dansfilm exploreert de relatie tussen dans, muziek en beeld en zorgt zo voor een unieke en meeslepende kijkervaring.
Priester Daens keert terug naar Aalst, waar arbeiders lijden onder armoede, kinderarbeid en uitbuiting in de textielindustrie. Gedreven door zijn rechtvaardigheidsgevoel kiest hij hun zijde, ook al botst hij met de kerk en de gegoede burgerij. Een historische speelfilm over de strijd voor gerechtigheid.
Priester Daens keert terug naar Aalst, waar arbeiders lijden onder armoede, kinderarbeid en uitbuiting in de textielindustrie. Gedreven door zijn rechtvaardigheidsgevoel kiest hij hun zijde, ook al botst hij met de kerk en de gegoede burgerij. Een historische speelfilm over de strijd voor gerechtigheid.
Priester Daens keert terug naar Aalst, waar arbeiders lijden onder armoede, kinderarbeid en uitbuiting in de textielindustrie. Gedreven door zijn rechtvaardigheidsgevoel kiest hij hun zijde, ook al botst hij met de kerk en de gegoede burgerij. Een historische speelfilm over de strijd voor gerechtigheid.
Priester Daens keert terug naar Aalst, waar arbeiders lijden onder armoede, kinderarbeid en uitbuiting in de textielindustrie. Gedreven door zijn rechtvaardigheidsgevoel kiest hij hun zijde, ook al botst hij met de kerk en de gegoede burgerij. Een historische speelfilm over de strijd voor gerechtigheid.
Priester Daens keert terug naar Aalst, waar arbeiders lijden onder armoede, kinderarbeid en uitbuiting in de textielindustrie. Gedreven door zijn rechtvaardigheidsgevoel kiest hij hun zijde, ook al botst hij met de kerk en de gegoede burgerij. Een historische speelfilm over de strijd voor gerechtigheid.
Priester Daens keert terug naar Aalst, waar arbeiders lijden onder armoede, kinderarbeid en uitbuiting in de textielindustrie. Gedreven door zijn rechtvaardigheidsgevoel kiest hij hun zijde, ook al botst hij met de kerk en de gegoede burgerij. Een historische speelfilm over de strijd voor gerechtigheid.
Priester Daens keert terug naar Aalst, waar arbeiders lijden onder armoede, kinderarbeid en uitbuiting in de textielindustrie. Gedreven door zijn rechtvaardigheidsgevoel kiest hij hun zijde, ook al botst hij met de kerk en de gegoede burgerij. Een historische speelfilm over de strijd voor gerechtigheid.
Priester Daens keert terug naar Aalst, waar arbeiders lijden onder armoede, kinderarbeid en uitbuiting in de textielindustrie. Gedreven door zijn rechtvaardigheidsgevoel kiest hij hun zijde, ook al botst hij met de kerk en de gegoede burgerij. Een historische speelfilm over de strijd voor gerechtigheid.
Priester Daens keert terug naar Aalst, waar arbeiders lijden onder armoede, kinderarbeid en uitbuiting in de textielindustrie. Gedreven door zijn rechtvaardigheidsgevoel kiest hij hun zijde, ook al botst hij met de kerk en de gegoede burgerij. Een historische speelfilm over de strijd voor gerechtigheid.
Priester Daens keert terug naar Aalst, waar arbeiders lijden onder armoede, kinderarbeid en uitbuiting in de textielindustrie. Gedreven door zijn rechtvaardigheidsgevoel kiest hij hun zijde, ook al botst hij met de kerk en de gegoede burgerij. Een historische speelfilm over de strijd voor gerechtigheid.
Priester Daens keert terug naar Aalst, waar arbeiders lijden onder armoede, kinderarbeid en uitbuiting in de textielindustrie. Gedreven door zijn rechtvaardigheidsgevoel kiest hij hun zijde, ook al botst hij met de kerk en de gegoede burgerij. Een historische speelfilm over de strijd voor gerechtigheid.
Priester Daens keert terug naar Aalst, waar arbeiders lijden onder armoede, kinderarbeid en uitbuiting in de textielindustrie. Gedreven door zijn rechtvaardigheidsgevoel kiest hij hun zijde, ook al botst hij met de kerk en de gegoede burgerij. Een historische speelfilm over de strijd voor gerechtigheid.
In een klein dorp aan de grens van Vietnam en Laos geeft een oudere vrouw de taal en traditionele kennis van de Rục, een etnische minderheid, door aan haar kleinkinderen. Deze tactiele, poëtische documentaire, gefilmd op korrelige 16 mm, roept een gevoel van stille verwondering op.
In een klein dorp aan de grens van Vietnam en Laos geeft een oudere vrouw de taal en traditionele kennis van de Rục, een etnische minderheid, door aan haar kleinkinderen. Deze tactiele, poëtische documentaire, gefilmd op korrelige 16 mm, roept een gevoel van stille verwondering op.
In een klein dorp aan de grens van Vietnam en Laos geeft een oudere vrouw de taal en traditionele kennis van de Rục, een etnische minderheid, door aan haar kleinkinderen. Deze tactiele, poëtische documentaire, gefilmd op korrelige 16 mm, roept een gevoel van stille verwondering op.
In een klein dorp aan de grens van Vietnam en Laos geeft een oudere vrouw de taal en traditionele kennis van de Rục, een etnische minderheid, door aan haar kleinkinderen. Deze tactiele, poëtische documentaire, gefilmd op korrelige 16 mm, roept een gevoel van stille verwondering op.
In een klein dorp aan de grens van Vietnam en Laos geeft een oudere vrouw de taal en traditionele kennis van de Rục, een etnische minderheid, door aan haar kleinkinderen. Deze tactiele, poëtische documentaire, gefilmd op korrelige 16 mm, roept een gevoel van stille verwondering op.
In een klein dorp aan de grens van Vietnam en Laos geeft een oudere vrouw de taal en traditionele kennis van de Rục, een etnische minderheid, door aan haar kleinkinderen. Deze tactiele, poëtische documentaire, gefilmd op korrelige 16 mm, roept een gevoel van stille verwondering op.
In een klein dorp aan de grens van Vietnam en Laos geeft een oudere vrouw de taal en traditionele kennis van de Rục, een etnische minderheid, door aan haar kleinkinderen. Deze tactiele, poëtische documentaire, gefilmd op korrelige 16 mm, roept een gevoel van stille verwondering op.
In een klein dorp aan de grens van Vietnam en Laos geeft een oudere vrouw de taal en traditionele kennis van de Rục, een etnische minderheid, door aan haar kleinkinderen. Deze tactiele, poëtische documentaire, gefilmd op korrelige 16 mm, roept een gevoel van stille verwondering op.
Een collectief gedicht over het branden van thuislanden, over het vuur en de rook van gewapende conflicten. Een gesprek met vijf vrouwen over vertrekken en (nooit meer echt) aankomen. Een ode aan de ontheemde vrouw.
Lisette Ma Neza (1997) is afkomstig uit Nederland en is in Brussel neergestreken om film te studeren aan LUCA School of Arts, waar ze afstudeerde met Branden. In 2024 werd zij benoemd als de allereerste stadsdichter van Brussel. Haar artistieke praktijk is een constante poging om zichzelf en anderen te vertalen. Ze onderzoekt het leven en de gevoelens van ontheemden, overlevers van het grote geweld, van Afrikanen in Europa, van diaspora's, van vrouwen. Dit onderzoek mondt uit in poëtische essays, woordkunst, film en theater, zoals met haar voorstelling The Weight of a Woman. Hierin reflecteert ze dertig jaar na de genocide in Rwanda, waar haar familie vandaan komt, over de waarde van het leven na geweld op een persoonlijke of universele schaal. Ze spreekt tot haar grootmoeders wanneer ze deze vragen oproept en ze zich afvraagt hoe we elkaar en onszelf kunnen vergeven.
Ook in haar film Branden spreekt ze haar grootmoeder aan, een vrouw die een grote geschiedenis belichaamt en die liefdevol wordt geobserveerd terwijl ze een handwerkje verricht. Ze vertelt over een Rwandese soldaat die zijn geweer moedeloos op zijn schouder legde omdat hij geen kogels meer had. Ze kruipt in haar rol door haar breinaald als een geweer tegen haar schouder te leggen. Achter de camera reageert Ma Neza op de gebaren van haar oma. Ook andere vrouwen komen aan het woord: haar buurmeisje en haar vriendinnen spreken haar camera toe. Ze spreken niet op een alledaagse manier, maar denken samen na, en blijven stilstaan bij opmerkelijke herinneringen. Zin voor zin proberen ze een verhaal te traceren, zoals wie 'wij' zijn. "Wij zijn de mensen na de tocht. Wij zijn de natte grond na de regen. Branden wordt zo een collectief gedicht, waarbij Ma Neza en haar gesprekspartners samen woorden vinden voor hun ervaringen. Hun woorden roepen het branden van thuislanden op, het vuur en de rook van gewapende conflicten. Maar er is ook de warmte van vriendschap, liefde en de verwelkoming van nieuw leven.
In een interview op Kortfilm met schrijver en kunstenaar Margot De Grave Loyson vertelt Ma Neza hoe de gesprekken in de film vorm hebben gekregen. “Ik wil het over moeilijke onderwerpen hebben. Het is echter helemaal niet evident om aan mijn oma te vragen om te vertellen over hoe ze destijds is gevlucht. Door mijn vragen poëtisch vorm te geven — ‘wie waren jullie’, ‘wat zag je’ — is het toch gelukt om daarover te spreken zonder dat het te pijnlijk werd.” Doordat de taal een poëtische intensiteit krijgt, kunnen in de gesprekken intieme ervaringen worden verwoord. Zo herinnert het buurmeisje zich "heel veel matrassen" tijdens een tussenstop op weg naar Europa. Dit detail geeft slechts een hint naar de gevaren en ontberingen die zij met haar gezin heeft doorgemaakt, waardoor de taal een poëtische intensiteit krijgt.
Ma Neza noemt zichzelf een dichteres met een camera. Ze maakt in haar dagelijks leven vaak beelden, gefilmd met een kleine handycam of gewoon met haar telefoon. Zo legde ze een archief aan, een verzameling van herinneringen en impressies die ze in de montage van Branden bij elkaar bracht, op zoek naar uitdrukkingskracht. Woorden worden uitgesproken en verschijnen ook als tekst in beeld. Poëzie wordt zo een beeldcompositie, maar ook een manier van spreken en een manier van luisteren naar elkaar.
De gesprekspartners van Ma Neza kijken recht in de camera. Ze adresseren de filmmaakster, maar richten zich ook tot het publiek, dat zich welkom voelt om getuige te zijn van hun ervaringen en herinneringen. Zo vertelt de vriendin die uit Afghanistan afkomstig is over haar ervaring als kind in Nederland aan te komen: “Wij zijn de kinderen die zo druk waren met ons aanpassen dat we vergeten waren dat we zijn gevlucht.” In deze film vinden zij elkaar door hun vergelijkbare geschiedenis, die een universele ervaring van ontheemding is.
Ma Neza vertelt hoe haar film verbinding zoekt tussen de verhalen van alle vrouwen wier wortels elders liggen, die zich thuis proberen te voelen, ook al is dat niet altijd makkelijk. Ze zijn sterke vrouwen en ondanks alles is er altijd hoop. In de woorden van Ma Neza: “Branden staat voor mij voor een vuur dat nooit uitgaat. Het doet me denken aan een zin uit een gedicht van Alfred Schaffer: ‘Ik was een donker lichaam dat je uit kon blazen, maar ik brandde toch.’”
Nina de Vroome
Filmmaker, schrijver en redacteur van het Belgisch filmtijdschrift Sabzian
Lisette Ma Neza (1997) is afkomstig uit Nederland en is in Brussel neergestreken om film te studeren aan LUCA School of Arts, waar ze afstudeerde met Branden. In 2024 werd zij benoemd als de allereerste stadsdichter van Brussel. Haar artistieke praktijk is een constante poging om zichzelf en anderen te vertalen. Ze onderzoekt het leven en de gevoelens van ontheemden, overlevers van het grote geweld, van Afrikanen in Europa, van diaspora's, van vrouwen. Dit onderzoek mondt uit in poëtische essays, woordkunst, film en theater, zoals met haar voorstelling The Weight of a Woman. Hierin reflecteert ze dertig jaar na de genocide in Rwanda, waar haar familie vandaan komt, over de waarde van het leven na geweld op een persoonlijke of universele schaal. Ze spreekt tot haar grootmoeders wanneer ze deze vragen oproept en ze zich afvraagt hoe we elkaar en onszelf kunnen vergeven.
Ook in haar film Branden spreekt ze haar grootmoeder aan, een vrouw die een grote geschiedenis belichaamt en die liefdevol wordt geobserveerd terwijl ze een handwerkje verricht. Ze vertelt over een Rwandese soldaat die zijn geweer moedeloos op zijn schouder legde omdat hij geen kogels meer had. Ze kruipt in haar rol door haar breinaald als een geweer tegen haar schouder te leggen. Achter de camera reageert Ma Neza op de gebaren van haar oma. Ook andere vrouwen komen aan het woord: haar buurmeisje en haar vriendinnen spreken haar camera toe. Ze spreken niet op een alledaagse manier, maar denken samen na, en blijven stilstaan bij opmerkelijke herinneringen. Zin voor zin proberen ze een verhaal te traceren, zoals wie 'wij' zijn. "Wij zijn de mensen na de tocht. Wij zijn de natte grond na de regen. Branden wordt zo een collectief gedicht, waarbij Ma Neza en haar gesprekspartners samen woorden vinden voor hun ervaringen. Hun woorden roepen het branden van thuislanden op, het vuur en de rook van gewapende conflicten. Maar er is ook de warmte van vriendschap, liefde en de verwelkoming van nieuw leven.
In een interview op Kortfilm met schrijver en kunstenaar Margot De Grave Loyson vertelt Ma Neza hoe de gesprekken in de film vorm hebben gekregen. “Ik wil het over moeilijke onderwerpen hebben. Het is echter helemaal niet evident om aan mijn oma te vragen om te vertellen over hoe ze destijds is gevlucht. Door mijn vragen poëtisch vorm te geven — ‘wie waren jullie’, ‘wat zag je’ — is het toch gelukt om daarover te spreken zonder dat het te pijnlijk werd.” Doordat de taal een poëtische intensiteit krijgt, kunnen in de gesprekken intieme ervaringen worden verwoord. Zo herinnert het buurmeisje zich "heel veel matrassen" tijdens een tussenstop op weg naar Europa. Dit detail geeft slechts een hint naar de gevaren en ontberingen die zij met haar gezin heeft doorgemaakt, waardoor de taal een poëtische intensiteit krijgt.
Ma Neza noemt zichzelf een dichteres met een camera. Ze maakt in haar dagelijks leven vaak beelden, gefilmd met een kleine handycam of gewoon met haar telefoon. Zo legde ze een archief aan, een verzameling van herinneringen en impressies die ze in de montage van Branden bij elkaar bracht, op zoek naar uitdrukkingskracht. Woorden worden uitgesproken en verschijnen ook als tekst in beeld. Poëzie wordt zo een beeldcompositie, maar ook een manier van spreken en een manier van luisteren naar elkaar.
De gesprekspartners van Ma Neza kijken recht in de camera. Ze adresseren de filmmaakster, maar richten zich ook tot het publiek, dat zich welkom voelt om getuige te zijn van hun ervaringen en herinneringen. Zo vertelt de vriendin die uit Afghanistan afkomstig is over haar ervaring als kind in Nederland aan te komen: “Wij zijn de kinderen die zo druk waren met ons aanpassen dat we vergeten waren dat we zijn gevlucht.” In deze film vinden zij elkaar door hun vergelijkbare geschiedenis, die een universele ervaring van ontheemding is.
Ma Neza vertelt hoe haar film verbinding zoekt tussen de verhalen van alle vrouwen wier wortels elders liggen, die zich thuis proberen te voelen, ook al is dat niet altijd makkelijk. Ze zijn sterke vrouwen en ondanks alles is er altijd hoop. In de woorden van Ma Neza: “Branden staat voor mij voor een vuur dat nooit uitgaat. Het doet me denken aan een zin uit een gedicht van Alfred Schaffer: ‘Ik was een donker lichaam dat je uit kon blazen, maar ik brandde toch.’”
Nina de Vroome
Filmmaker, schrijver en redacteur van het Belgisch filmtijdschrift Sabzian
Melrick, een dertienjarige jongen, brengt zijn zomervakantie door bij zijn oma Nicole in Cayenne, Frans-Guyana. Zijn verlangen om te leren drummen roept de geest op van zijn oom Lucas, die ook een drummer was en elf jaar eerder op tragische wijze om het leven kwam.
Op een beroepsschool in Brussel volgen enkele jongens de opleiding Elektriciteit. De film documenteert en ensceneert de lessen op school en hun gesprekken over toekomst, liefde en werk.
Op een beroepsschool in Brussel volgen enkele jongens de opleiding Elektriciteit. De film documenteert en ensceneert de lessen op school en hun gesprekken over toekomst, liefde en werk.
Dansend vertellen bijen elkaar verhalen over de wereld om hen heen. Van de kleinste cel in een honingraat tot de grootste economie ter wereld brengt deze essayistische natuurdocumentaire de band tussen mens en bij in kaart.
Een collectief gedicht over het branden van thuislanden, over het vuur en de rook van gewapende conflicten. Een gesprek met vijf vrouwen over vertrekken en (nooit meer echt) aankomen. Een ode aan de ontheemde vrouw.
Een kortfilmprogramma dat is ontstaan uit de beweging La Voix des Sans-Papiers en twee filmmakers. Hun werk weerspiegelt een aanhoudende strijd, met de nadruk op samen één blijven. Hun werk documenteert een aanhoudende strijd zonder vooraf de bestemming van de beweging te vergrendelen.
Beelden met de urgentie van een Instagramstory creëren een langeafstandsdialoog binnen een familie over zee: Mourad en Fairuz, Tunesië en het buitenland. Een film over wachten, gevaarlijke verlangens en dromen.
In 1952 bereikte Marie-Louise Chapelle als eerste Franse vrouw een onbetreden top in de Himalaya. Jaren later treedt filmmaker Ellen Vermeulen in haar voetsporen. Een intieme reis door sneeuwlandschappen waarin persoonlijke ambities, maatschappelijke beperkingen en de complexiteit van vrouw-zijn centraal staan.
Drie intieme, speelse films, gemaakt over een periode van meer dan vijftien jaar. Deze films, die documentaire en fictie vermengen, vormen een oeuvre dat tegelijkertijd intiem is en weelderig aan herinnering en verbeelding, zoals het blauwe tuinhuisje dat de trilogie haar titel geeft.
In dit kortfilmprogramma worden verschillende Brusselse buurten verkend. Deze vier films zijn zowel charmante als ontroerende portretten van buurtbewoners en omspannen samen een periode van bijna 60 jaar, waardoor ze een bijzondere blik bieden op een stad in voortdurende transformatie.
Een fictieve vertelster van natuurdocumentaires neemt ons mee op een reis langs Palestijnse steenhouwers, gedreven Britse geologen en bewoners van de lavavelden van Fogo. Een hypnotiserende essayfilm die urgente ecologische kwesties behandelt.
Aan de vooravond van een Roma-bruiloft in Frankrijk komt een groep vrouwen samen om te spreken over hun dromen, tradities en verlangens naar vrijheid en zelfexpressie. Deze intieme documentaire beweegt zich op het ritme van de flamenco en verkent vragen rond erfgoed, identiteit en emancipatie.
